Po trzech miesiącach żeglugi w górę rzeki Saguenay kolumna dotarła do krainy, którą Donnacona opisał Cartierowi sześćdziesiąt lat wcześniej. Według słów wodza ze Stadacony, kraj ten mieli zamieszkiwać jasnoskórzy ludzie w futrzanych płaszczach, a ponadto widziano tu góry pełne złota i rzeki płynące srebrem. W rzeczywistości obszar ten jest skalisty, zalesiony i zimny. Nie ma tu jasnoskórych ludzi. W strumieniach nie widać złota. Myśliwi z plemienia Innu, których spotyka kolumna, chętnie handlują futrami, lecz nie snują żadnych przypuszczeń o królestwach leżących dalej. Target Leader może wyciągnąć tylko jeden wniosek – Donnacona opowiedział Cartierowi historię, którą ten chciał usłyszeć, w nadziei, że odkrywca zabierze go Francji, więc zdoła powrócić żywy do domu.
title = seven_cities_saguenay.1.titleDonnacona opowiadał bajki
desc = seven_cities_saguenay.1.descPo trzech miesiącach żeglugi w górę rzeki Saguenay kolumna dotarła do krainy, którą Donnacona opisał Cartierowi sześćdziesiąt lat wcześniej. Według słów wodza ze Stadacony, kraj ten mieli zamieszkiwać jasnoskórzy ludzie w futrzanych płaszczach, a ponadto widziano tu góry pełne złota i rzeki płynące srebrem. W rzeczywistości obszar ten jest skalisty, zalesiony i zimny. Nie ma tu jasnoskórych ludzi. W strumieniach nie widać złota. Myśliwi z plemienia Innu, których spotyka kolumna, chętnie handlują futrami, lecz nie snują żadnych przypuszczeń o królestwach leżących dalej. Target Leader może wyciągnąć tylko jeden wniosek – Donnacona opowiedział Cartierowi historię, którą ten chciał usłyszeć, w nadziei, że odkrywca zabierze go Francji, więc zdoła powrócić żywy do domu.
historical_info = seven_cities_saguenay.1.historical_infoDonnacona, wódz Stadacony leżącej u szczytu ujścia rzeki Świętego Wawrzyńca, systematycznie karmił Cartiera opowieściami o bogatym królestwie zwanym Saguenay. Miało się ono znajdować w głębi Nowej Francji, a rozmowy te toczyły się zimą, którą Cartier spędził w Stadaconie na przełomie 1535 i 1536 roku. Cartier zabrał potem Donnaconę z powrotem do Francji jako gościa korony, gdzie wódz zmarł, nigdy więcej nie ujrzawszy swojego domu. Legenda o Saguenay utrzymywała się w trakcie francuskiej eksploracji głębi lądu aż do końca siedemnastego wieku. Wówczas rzeczywista geografia tej krainy, wraz z jej jeziorami, rzekami i wynikającym z nich handlem futrami, została przeniesiona na mapę na tyle dokładnie, by ostatecznie odesłać ten mit w niepamięć.